Fpplogo_contrast

Artyści »

Tematyki »

Media »

Beata Ewa Białecka

Biografia:

Ur. w 1966 r. w Mikołowie, mieszka i pracuje w Gdańsku.

„Malarstwo rozszerza mój umysł, a czasami i duszę. Tematyka moich prac to swoista kontaminacja tego, co nazywamy współczesną kulturą wizualną z ikonografią, najczęściej chrześcijańską. Opowiadam o formie i przestrzeni, o tym, że wywyższam formę po to, by podkreślić jakość myśli. Przestrzeń tworzy nas nie mniej niż forma, choćby dlatego, że nas przerasta. W mojej pracy ostatni obraz nie tylko doświetla te poprzednie, ale również implikuje powstanie następnych”. (Beata Ewa Białecka)

„Beata Ewa Białecka pokazuje figuratywne malarstwo w doskonały sposób łączące perspektywę oglądu świata, w którego centrum znalazła się kobieta ze znakomitym warsztatem malarskim (w 1992 roku artystka zakończyła studia na Wydziale Malarstwa Sztalugowego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie dyplomem w pracowni prof. Jerzego Nowosielskiego). Idea inspirująca twórczość artystki to łączenie tradycji i współczesności. Na niezwykle precyzyjnie zakomponowanych płótnach Białeckiej konfrontowane są utrwalone w przekazach kulturowych wątki kobiece (chociaż nie tylko): postaci, toposy, motywy z dzisiejszym światem kobiety, jego ikonosferą i atrybutami znanymi z teraźniejszości. Idea inspirująca twórczość artystki to łączenie tradycji i współczesności. Cechą obranej przez Białecką formuły malarskiej jest spójność przy jednoczesnej otwartości na możliwości interpretacji. Wynika to stąd, że artystka nie faworyzuje konfrontowanych sfer, lecz poprzez kompozycyjne wyważenie zawartości płócien wszczyna ich twórczy dialog, dokonując w ten sposób swoistej restytucji tego, co uważane za powszednie. Jednocześnie sfera sakralna powraca w obszar cielesności, która zwrotnie napełnia ją nową treścią, naznaczając świat kobiet o solidnych figurach niezastygalnym potencjałem znaczeń. Elementy, które mogłyby się nigdy nie spotkać, poprzez to malarstwo podają sobie ręce, wzajemnie się interpretują, w wyniku czego definiowanie sfery kobiecości wymyka się łatwości stereotypowych ujęć. Białecka realizuje przesłanie słynnego opowiadania Karen Blixen „Uczta Babette”, gdzie na tytułową ucztę składają się doskonałe dania przygotowane przez kobietę, której rola polega na uzgodnieniu ziemskiej degustacji i duchowej rozkoszy”. (Marta Smolińska)

„Do sztuki Beaty Ewy Białeckiej trzeba posiadać klucz, a w zasadzie dwa. Jednym jest ikonografia chrześcijańska, drugim zbanalizowana, hipermedialna ikonosfera. W tym świecie Białecką interesuje kobieta. Nie konkretna, a kobieta – symbol, kobieta – ikona. Słowo ikona jest tu nie bez znaczenia. Białecka kończąc krakowską ASP w pracowni prof. J. Nowosielskiego dobrze poznała możliwości tkwiące w świadomym przetworzeniu ikony w malarstwo nowoczesne. W początkach swojej twórczości odrzuciła to doświadczenie, by po latach do niego wrócić, uczynić z niego materię sztuki własnej, wzbogacić je o inne jeszcze elementy, pozwalające kreować obrazy o ogromnej sile przekazu, monumentalne w wyrazie, o znacznym stopniu uogólnienia i ponadjednostkowym przesłaniu. Białecka z roku na rok staje się w swoim malarstwie coraz bardziej feminizująca. Autorka coraz odważniej buduje leksykon nowych Świętych, gdzie w znanych powszechnie wyobrażeniach ikonograficznych kobiety zastępują mężczyzn. Św. Sebastian czy Dobry Pasterz to już nie mężczyźni na straży patriarchalnych wartości. To kobiety wstępują tu w uświęcone męskie role, i dostępują zaszczytu sakralizacji, stają się nową ikoną”. (Agnieszka Gniotek)

Więcej informacji:

www.bialecka.netstrefa.com.pl
www.galeria-el.pl

Wystawy CSW:

Wystawy:

Media

Tematyki

Cswlogo2

Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu, 2012